این مقاله به بررسی نقش پارادیپلماسی فرهنگی در بازتعریف گفتمان ایرانشناسی بهعنوان حوزهای میانرشتهای میپردازد که تحت تأثیر روایتهای شرقشناسانه و یکسونگر قرار دارد. با توجه به چالشهای بازنمایی هویت ایرانی در عرصۀ جهانی، پژوهش حاضر بهدنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه پارادیپلماسی فرهنگی میتواند از طریق کنشگران غیردولتی و شبکههای بینالمللی، گفتمان ایرانشناسی را بهصورت پویا و چندصدایی بازتعریف کند. مقاله از نظریۀ بازنمایی استوارت هال بهره میگیرد که برساخت اجتماعی معنا را در چهارچوب گفتمانهای قدرت تحلیل میکند. از دید هال، بازنمایی فرهنگی نه انعکاس واقعیت، بلکه فرایندی فعال است که از طریق نظامهای نشانهای، هویتها و روابط قدرت را شکل میدهد. در پاسخ یافتههای مقاله بر این موارد تأکید دارد: پارادیپلماسی فرهنگی بهعنوان دیپلماسی غیررسمی، با ابزارهایی چون تبادلات هنری و علمی، روایتهای تکبعدی از ایران را اصلاح میکند. راهکارهای عملی شامل دیپلماسی شهری، پلتفرمهای دیجیتال و تقویت شبکههای علمی غیردولتی است. پارادیپلماسی فرهنگی میتواند گفتمان ایرانشناسی را از انحصار روایتهای سیاسی و شرقشناسانه خارج کند. روش پژوهشی نوشتار حاضر بهصورت کیفی با رویکرد مطالعۀ موردی با استفاده از ابزار مطالعات کتابخانهای و اسناد دستاول و معتبر است.
دهشیری,محمد رضا و خالقی نژاد,مریم . (1404). بهرهگیری از پارادیپلماسی در بازنمایی گفتمان ایرانشناسی؛ از نظریه تا عمل. پژوهشنامه دیپلماسی فرهنگی, 2(4), 55-76. doi: 10.22034/cdrj.2026.544455.1054
MLA
دهشیری,محمد رضا , و خالقی نژاد,مریم . "بهرهگیری از پارادیپلماسی در بازنمایی گفتمان ایرانشناسی؛ از نظریه تا عمل", پژوهشنامه دیپلماسی فرهنگی, 2, 4, 1404, 55-76. doi: 10.22034/cdrj.2026.544455.1054
HARVARD
دهشیری محمد رضا, خالقی نژاد مریم. (1404). 'بهرهگیری از پارادیپلماسی در بازنمایی گفتمان ایرانشناسی؛ از نظریه تا عمل', پژوهشنامه دیپلماسی فرهنگی, 2(4), pp. 55-76. doi: 10.22034/cdrj.2026.544455.1054
CHICAGO
محمد رضا دهشیری و مریم خالقی نژاد, "بهرهگیری از پارادیپلماسی در بازنمایی گفتمان ایرانشناسی؛ از نظریه تا عمل," پژوهشنامه دیپلماسی فرهنگی, 2 4 (1404): 55-76, doi: 10.22034/cdrj.2026.544455.1054
VANCOUVER
دهشیری محمد رضا, خالقی نژاد مریم. بهرهگیری از پارادیپلماسی در بازنمایی گفتمان ایرانشناسی؛ از نظریه تا عمل. پژوهشنامه دیپلماسی فرهنگی, 1404; 2(4): 55-76. doi: 10.22034/cdrj.2026.544455.1054
